Solution Broker: De Cloud Editie

Een aantal maanden geleden heb ik geschreven over een vaak aan mij gestelde vraag: “Wat doe je op het moment?”. Ik heb toen mijn activiteiten samengevat onder de term solution broker: ik breng mogelijke oplossingen voor opportuniteiten of problemen aan. Maar op welke wijze kan je deze oplossingen aandragen? Uurtje factuurtje consultancy of zijn er effectievere modellen om dit te doen?

De traditionele manier om een probleem te tackelen is het inhuren van een consultant, te wachten op het resultaat van de analyse en, aannemende dat het advies acceptabel is, vervolgens overgaan naar de implementatie van de oplossing. Natuurlijk gaf dit in de praktijk een aantal uitdagingen, zoals het feit dat de consultant al vaak weg was als een (andere) partij de implementatie ter hand nam. De oorspronkelijke bedoeling en het eindresultaat konden hierdoor nog wel eens convergeren. Dezelfde partij zowel het advies als de implementatie laten uitvoeren kon soms helpen maar nog beelf vaak de vraag hangen: "was dit wel onze oplossing?".

Ook de tijd en kosten die gepaard gaan met een juiste analyse zijn een te nemen horde: een buitenstaander de relevante dynamiek rondom een probleem laten begrijpen kost altijd langer dan je denkt. Daarnaast spelen minder meetbare maar daarom niet minder belangrijke fenomenen een rol bij het succesvol vinden van oplossingen. Positief of negatief van invloed, we kennen allemaal de commentaren aangaande “not-invented-here” versus “de dwingende ogen van buiten” of “we wisten dit zelf ook wel” versus “de waarde van de second opinion”.

Maar kunnen we dan het adviesproces niet sterker maken door het anders aan te vliegen? Senior managers hebben vaak de oplossing al in hun achterhoofd of kunnen direct de impact beoordelen van een nieuw aandragen idee. Vanuit mijn coaching ervaring weet ik dat een combinatie van vragen stellen, spiegelen en out-of-the-box denken managers enorm kan helpen om hun eigen keuzes te maken en de realisatie van hun oplossing in gang te zetten. Maar waarom zien we deze variant dan zo weinig?

Het hebben of investeren in een business coach is nog niet gangbaar. Vreemd omdat topsporters altijd en vaak meerdere coaches hebben. Het wordt in het bedrijfsleven nog vaak als zwakte  gezien om een coach in te zetten: “van een C-level executive mag verwacht worden dat deze dit niet nodig heeft”. En als er dan al een coach wordt ingezet is het omdat de persoon “overduidelijk hulp nodig heeft”. Proactief inzetten van een professionele coach als uitbreiding van de capaciteiten van een functionaris is nog steeds niet normaal.

Daarnaast is een oplossing altijd “nu” nodig. Dus geen of nauwelijks tijd om een coach te zoeken, zeker niet genoeg om middels normale HR procedures in te laten vullen. Instant coaching is gevraagd maar omdat coaching drijft op vertrouwen tussen de coach en de gecoachte, dient er eigenlijk al een relatie tussen hen te bestaan. Een argument dus voor de hierboven geschetste proactieve coaching. Een typisch geval van kip en ei of is er toch een alternatief denkbaar?

Wat als er een coach-op-afroep zou zijn? Waarschijnlijk niet iemand waarmee je al een band hebt opgebouwd maar wel direct toegang tot een een redelijk alternatief. Vanzelfsprekend met absolute confidentialiteit en een agenda gericht op het hier-en-nu van de vraagstelling. Maar vooral met de juiste senioriteit, ervaring en empathie nodig voor snelle wederzijdse begripsvorming. Met als voordeel dat plaats en tijd in dit model geen belemmering zijn en dat hulpmiddelen zoals video conferencen de dynamiek van het communiceren kunnen ondersteunen. De kosten zijn transparant: een prijs per consult; een contract kan simpel via email worden overeengekomen.

Daarom zal ik mijzelf vanaf heden ook aanbieden als Solution Broker in the Cloud: als je mijn mening of advies wilt, ben ik er voor je. Stuur me een email en we kunnen direct beginnen te werken aan de oplossingen die jij nodig hebt.

Hans van Nes